Józef Browarski

23 lata na boisku

Miał lat zaledwie 14, gdy w całej paczce kolegów ze Zdziskiem Bieńkiem na czele podpisał deklarację do ludwinowskiego Klubu. Występował na pozycji bramkarza w drużynie juniorów, potem w IB, aż - kiedy w 1948 roku zabrakło zawodników w polu - odkryty został talent świetnie rozgrywającego napastnika, groźnego przy tym strzelca. Latem następnego roku Browarski już debiutuje w I drużynie walczącej skutecznie o awans do I ligi. Szczytowy okres jego formy przypada na rok 1953, co przejawiło się m.in. powołaniem go do kadry narodowej.

W 1962 roku wyjechal do Australii, gdzie grał w drużynie polonijnej KS Polonia. Występami w tej drużynie zamierzał Browarski zakńnczyć swoją karierę sportową, ale dwuletni pobyt w Australii (skrócony wskutek kontuzji kręgosłupa) nie stanowił jednak planowanego zakończenia kariery. W Garbarni brakowalo zawodnika typu Browarskiego. Powrócił więc na ludwinowskie boisko ten raz i jeszcze kilka lat potem, kiedy znowu zaszła tego ptrzeba. W I drużynie występowal do sierpnia 1967 r., a w rezerwowej do końca 1968.

Po dwudziestu trzech latach gry nie zerwal z piłkarstwem. Studiując na WSWF, podjął się opieki nad drużyną i prowadził treningi.

Józef Browarski był jednym z niewielu w Polsce piłkarzy nie oczekujących od klubu czy związku żadnej rekompensaty. Grał, gdyż sprawiało mu to przyjemność. Oprócz piłki nożnej uprawiał zresztą wiele innych dyscyplin sportowych.

wg Jana Rottera